Hoogtereferentie

Hoogtes worden steeds uitgedrukt ten opzichte van een referentieniveau (het ‘nulpeil’). In België drukken we hoogtes uit ten opzichte van de gemiddelde laagwaterstand in Oostende, gemeten in de periode van 1834 tot 1853. Tijdens de Tweede Algemene Waterpassing (TAW) werden de hoogtes van altimetrische merktekens boven dit nulpeil bepaald. Met behulp van deze altimetrische merktekens, die verspreid zijn over het volledige land, kunnen gebruikers hoogtes nauwkeurig bepalen.

De TAW, die van 1947 tot 1968 werd uitgevoerd, omvat zowat 17.000 merktekens die over het hele grondgebied verspreid zijn. De re-iteratie (het opnieuw meten en aanpassen) van dat net werd van 1981 tot 2000 uitgevoerd. Tussen 2005 en 2017 werden delen van dit netwerk voor de derde keer opgemeten. Telkens werd de landmeetkundige techniek van optische waterpassing toegepast.

Een algemene herberekening van alle waterpassingsmerktekens werd in 2018 uitgevoerd. De resultaten hiervan zijn beschikbaar via de geodetische documentatie G-DOC.

Referentiepunt van de TAW

Als nulpeil hebben we een ‘Fundamenteel Punt’ gekozen, namelijk het punt GIKMN in de Koninklijke Sterrenwacht van België in Ukkel. Dat punt was ook al opgenomen in de Nauwkeurigheidswaterpassing (NW), een eerdere meting die werd uitgevoerd op het einde van de 19de eeuw.

Vanaf het midden van vorige eeuw werd de hoogte van het nulpunt, 100,174 meter, als vaste waarde gebruikt voor alle berekeningen van het waterpassingsnetwerk. Deze hoogtewaarde werd afgeleid uit de gemiddelde laagwaterstanden in Oostende (hoogte 0 m), gemeten in de periode van 1834 tot 1853.